عقیق آسمانی من

هر چه بیشتر از زمین بنویسی زمینی تر می شوی...

دفترچه خاطراتم را باز کردم، مرداد ماه سال 1384 : دست خط استاد هنوز تازه و نو به نظر میرسه:

 برام نوشته:

تنها خداوند است که سزاور محبت و عشق است

                                                         چون کسی به آن زیبایی و جمال نیست.

آقا تهرانی

نمیدانم چطور متوجه میشدند که برای هر کدام از ما باید چه بنویسند تا سالها برامون درس تازه بماند.

باید قدم هام رو بزرگتر بردارم، دارم از آسمان دور میشوم.